De vorige wedstrijd was ik afwezig vanwege het jeugdweekend in Holten. Mijn team heeft toen gewonnen van de nummer elf met 25-10, 25-08 en 25-15. Een mooi resultaat dus. Deze week moesten we tegen de nummer tien. (Wij staan achtste). We kunnen geen zevende meer worden, daarvoor is het verschil te groot. Wel kunnen we nog zakken als degene onder ons alles wint en wij nu niks meer winnen. We moeten echter nog twee wedstrijden waarvan we er in elk geval nog een moeten kunnen winnen. De nummer negen moet het ook wel raar laten gaan als die ons nog in haalt, waarschijnlijk blijven we dus wel op de achtste plaats staan.

Vrijdag hadden we dus een wedstrijd tegen de nummer tien. De vorige keer hebben we met 3-0 van ze gewonnen, dus nu hadden we ons al ingesteld op winst. Maar zoals onze inval coach uit het herenteam al zei, dat is geen garantie voor deze wedstrijd. We hadden dus een andere coach, maar hij heeft het ook prima gedaan dus dat was niet zo erg. De eerste set mocht ik gelijk beginnen in het veld. De eerste paar punten moesten we even op gang komen en na een paar punten hadden we al een time-out. Dit had de coach al gezegd te doen om ons te vertellen waar de gaten en moeilijkheden bij de tegenpartij zitten. Handig dus zo'n time-out. Er werd gezegd dat we vooral kort moesten spelen achter het blok in het gat, en er zat een gat in de serveerdershoek. Nu we dit wisten, sloegen we toch nog een paar keer flink in het blok, maar dat werd meestal goed opgelost in ons voordeel. We wonnen deze eerste set met 25-09. De toon was gezet...

    De tweede set mocht ik ook spelen en daar was ik wel blij mee. Dit keer hadden we iets meer moeite om in het spel te komen maar toch stonden we nog een hele tijd voor. Er werd hard gewerkt voor elke bal en ook van de kant hoorde ik positieve geluiden. De tegenpartij had echter de strijd nog niet opgegeven en bleef aardig in ons nek hijgen. Na een paar moeilijke serves van hun kant, stonden we achter en moesten we echt gaan vechten. We gingen een beetje mee klungelen met ons en daar konden we niet uitkomen. De koppies gingen naar beneden en het lukte ons niet om deze set te pakken. We verloren met 25-23.

    De derde set mocht ik er weer in, de tweede set had ik er de laatse paar punten naast gestaan. Het ging weer lekker en de voorstand hadden we snel te pakken. De serves van onze kant ging goed en daar hebben we veel punten mee gescoord. De afgelopen weken hebben we regelmatig getraind op de serves en dat lijkt nu toch zijn vruchten af te werpen. Deze set wonnen we met 25-09. We waren weer terug in de wedstrijd.

Van de tegenpartij hoorden we nu het plan om er gelijkspel van te gaan maken, maar dat lieten wij ons niet gebeuren. We wilden perse die laatste set ook pakken. Al is het alleen maar omdat het onze laatste thuiswedstrijd was en we een inval coach hadden. Dan willen we toch even laten zien dat we ook zonder hem kunnen volleyballen. Het ging dan ook zeker niet slecht, al moesten we er wel hard voor werken. Het zweet stond op mijn rug en dat gebeurd me niet vaak. Ik heb zelden plakballen (dan heb je te lang balcontact) maar nu kon ik een keer niet anders en werd hij afgefloten, leuk geprobeerd:p Als je zoiets voor de neus van de scheids doet, kom je er niet onderuit. Mijn duik werd echter wel beloond met een mooi punt:) Iedereen speelde echter goed, in het achterveld werd goed gevochten om er een mooi pass van te maken. Ondanks het enorme scherm van de tegenstanders (dan staan alle spelers in een lijn met de serveerder dus zie je de bal pas als hij bij het net is ongeveer). Ook heb ik nog een hele serie geserveerd, op een gegeven moment kregen we een time-out. De tegenpartij probeerde mij hiermee uit mijn concentratie te halen maar helaas, dat lukte ze niet. Toch kon ik hem niet uitserveren omdat we de bal een keer uitsloegen. Daarna serveerde de tegenpartij in het net en hadden we alsnog die laatste punt. Deze laatste set wonnen we met 25-21.

 

Het was echt een lekkere wedstrijd waarin we dus met 3-1 hebben gewonnen. Die verloren set is echt een foutje geweest, want het was niet nodig dat we die weggaven. We waren er echt even niet bij in het spel en ik was ook blij dat ik er even werd uitgehaald. Ik was moe en had een paar slechte ballen gehad, als we dan achter staan wordt mijn spel er niet beter van. Daarna ging het echt weer beter en na afloop zeiden veel mensen dat ik goed had gespeeld en dat ik echt duidelijk vooruit ben gegaan sinds september. Leuk om te horen! Ik train dus niet voor niks en de stap naar de dames is dus goed geweest. Na de wedstrijd is het nog lang gezellig geweest, om kwart over een was ik uiteindelijk thuis! Best laat voor mijn doen, meestal is het hooguit half elf namelijk. Maar ach, het was gezellig met de heren erbij en dat moet toch kunnen een keer. De volgende wedstrijd kan ik helaas niet bij zijn. Die is op een zaterdag en dan moet ik werken. De laatste wedstrijd ben ik wel weer present en dan spelen we uit.

Vorige week was ik in de Evangelische boekwinkel om daar een Bijbels dagboek te kopen. In de kerk hebben we een tijdje terug het veertigdagen project gehad en daarbij was het ook de bedoeling dat je elke dag een stukje las uit het boekje. De tekst was een korte overdenking bij een bijbeltekst die paste bij het thema van die week. Ik merkte gedurende die periode dat ik het wel fijn vond om zo wat geestelijk voedsel te verzamelen tijdens de week. Het lukte mij niet elke dag om te lezen, maar toch, het idee bleef. Geloven is niet makkelijk alleen en ik merkte dat zo'n dagboek mij wel helpt. Daarom heb ik in de Evangelische boekwinkel gekeken naar een dagboekje voor jongeren en die heb ik gevonden. Nu ligt Gaaf van Gerrit ten Berge op mijn nachtkastje. Ik heb er nu ongeveer een week in gelezen en het zijn wel mooie stukjes. Het is een korte bijbeltekst van een paar verzen met daarbij een overdenken van een bladzijde. Kort maar krachtig, precies goed dus voor degene die geen tijd/zin hebben in hele verhalen, maar wel wat willen lezen. Maar goed, hier begon ik deze log niet over. Wat ik eigenlijk wilde vertellen is dat het vorige week ook de week van het Christelijke boek was. Ik kreeg bij mijn aankoop dan ook een boek cadeau. Dit was het boek De tijd dat je zweeft geschreven door Cees Pols. Van zo'n boekje van honderd bladzijden verwacht ik meestal niet al te veel, maar dit boek verraste mij toch.

Dit is waar het boek overgaat. Op de televisie en in de krant zie en lees je wel regelmatig dingen over de vredesmissie (?) in Afghanistan, maar het is toch een beetje ver van mijn bed. Dit boek laat zien hoe het een militair kan vergaan daar. In honderd bladzijde is het misschien moeilijk een compleet beeld te geven, maar het is geen slechte poging denk ik zelf. Ik vond het een aangrijpend boek en zeker een aanrader als je eens een uurtje over hebt.

Na ons avontuur met Sam, waren we iets terughoudener geworden met dieren uit het asiel. Ik weet wel dat er waarschijnlijk ook een hele boel 'goede' honden zitten die een nieuw baasje verdienen, maar wij hadden ons lesje wel even geleerd. Mede daarom zijn we toen ook een beetje gaan rondkijken naar fokkers. In een eerder logje, klik hier, vertelde ik al dat we ons hadden aangemeld bij een fokker van Engelse Springer Spaniel. Mijn oom en tante hebben ook drie honden daar vandaan en die zijn er erg tevreden over. In de voorjaarsvakantie hebben we hun hond een week te logeren gehad toen ze aan het verhuizen waren en ook dat is ons goed bevallen. Nu is elke hond natuurlijk anders, maar het geeft wel een beetje een indruk van het ras.

    We hebben ons dus op de lijst laten zetten voor een pup en we zijn op de zesde plek beland. Deze week was het moment dat Matiz, de moeder, zou gaan bevallen. Gisteren was het dan zover, moeder Matiz is van zeven gezonde pups bevallen. Het zijn vier teefjes en drie reutjes geworden. We hebben geen voorkeur van geslacht opgegeven dus een van de pups komt in elk geval bij ons terecht. Vandaag stonden de eerste foto's op internet. Hieronder Matiz met haar pups. We willen zo snel mogelijk even op kraambezoek gaan, of het mij lukt om mee te gaan weet ik nog niet. Maar ik houd jullie op de hoogte!

 

 

Vrijdagavond om zes uur verzamelden we op een parkeerplaats vlakbij onze kerk. Toen alle laatkomers er ook waren, konden we tegen half zeven vertrekken richting Holten, Overijssel. Na negentig kilometer rijden, reden we het terrein van Landalpark Twenhaarsveld op. Daar hadden we voor een weekend een huisje voor acht personen gehuurd. We waren met zijn zessen dus we hadden voldoende ruimte. Het was een huisje met vier slaapkamers. De vier dames hebben in tweetallen geslapen en de twee heren hadden ieder een eigen slaapkamer. De kamer waar ik sliep, had een eigen wastafel dus dat was wel handig haha. Vrijdagavond hebben we eerst even wat gedronken en alles een beetje geinstalleerd. Ook hebben we even wat algemene dingen en het programma besproken. Later op de avond hebben we een film gekeken, Walk the line uit 2005. (Country-legende Johnny Cash (Joaquin Phoenix) vertrekt naar Memphis waar countrymuziek nog in de kinderschoenen staat. Naarmate hij steeds bekender wordt en dus geld begint te verdienen komt hij in contact met grote sterren zoals Elvis Presley. Maar de roem wordt Johnny te veel en hij raakt aan de drugs.) Het verhaal kon me niet erg boeien en ik ben halverwege in slaap gevallen. Ik weet dus niet goed waar hij over gaat hih, dit stukje heb ik van internet geplukt. Toen de film om half een was afgelopen, zijn we gaan slapen.

    Om kwart over zeven werd ik zaterdag wakker van mijn kamergenoot. Ze is een ochtendmens en was dus al weer vroeg uit de veren. Om half negen hadden we afgesproken voor het ontbijt. Ik was ook bij tijds wakker dus en dus kon ik rustig aan doen met aankleden e.d. Na het ontbijten was het tijdje voor een stukje bezinning. We hebben gedurende het weekend fragment gelezen uit De uitnodiging van W. Paul Yound. Een korte beschrijving:

Mack's jongste dochter, Missy, is tijdens een vakantie met haar familie ontvoerd. In een verlaten hut in de wildernis van Oregon is bewijs gevonden dat ze op brute wijze om het leven is gebracht. De dader is nooit gevonden en het verdriet en gemis worden door Mack en zijn gezin nog elke dag gevoeld. Vier jaar later ontvangt Mack, die nog steeds in diepe rouw is, een opvallend briefje, schijnbaar van God, met de uitnodiging om terug naar de hut te gaan. Tegen zijn gevoel in gaat hij terug naar de plek des onheils. Hij komt daar aan op een koude, winterse middag en stapt zijn grootste nachtmerrie weer binnen. Wat Mack in de hut vindt, verandert zijn leven volledig… Tegen half elf zijn we richting de receptie gelopen, daar stonden zes mountainbikes klaar met helmen erbij. We hadden een tocht uitgezocht van dertig kilometer. Ik weet niet hoe veel we uiteindelijk hebben gereden want we gingen tegen de route in en we zijn halverwege afgeweken, maar ik denk niet dat het minder dan vijfentwintig is geworden. Onderweg hebben we een keer gestopt om wat te eten en ook moesten we een keer stoppen vanwege een lekke band. Bij een boerderij in de beurt konden we hem gelukkig plakken en de toch voortzetten. Uiteindelijk waren we om half drie weer op het park. Na even gezeten te hebben, zijn we met zijn vijfen gaan zwemmen. Het was niet zo'n spectaculair zwembad en het water had iets warmer gemogen van mij. Maar toch was het wel lekker om even te spieren te ontspannen in het bubbelbad. Na het zwemmen zijn we begonnen met de voorbereidingen voor het gourmetten, we hebben nog even snel wat stokbrood gehaald en tegen zes uur zaten we aan tafel. We hebben heerlijk gegeten met vlees, champignons, paprika, ei, pannenkoekjes, stokbrood, sausje e.d. Na het eten hebben we nog een serieus gesprek gehad. Daar zal ik van de week nog wel even wat over vertellen, over mij gedachten daarover in elk geval, de andere dingen ga ik hier niet vertellen. Ook hebben we nog een film gekeken, dit keer The kite runner. (Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in Kabul. Op een dag komt er op wrede wijze een einde aan hun bijzondere vriendschap. Amir en zijn vader vluchten naar de Verenigde Staten, waar ze een nieuw bestaan opbouwen, maar Amir slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem terug naar Afghanistan, waar Amir wordt geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om de oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem mee in een huiveringwekkend avontuur.) Ook tijdens deze film ben ik in slaap gevallen haha. Gezellig ja, maar ik kende de film toch al. Toevallig was het weer half een toen hij was afgelopen en ook nu zijn we gelijk met zijn naar bed gegaan.

    Zondag was ik ook weer op tijd eruit en stond ik om half acht te douchen. Ik wilde mijn haar even wassen en dat ging nu dus mooi voor het ontbijt van half negen. Bij het ontbijt hebben we gezongen voor de jarige jet. Ook waren er slingers en hadden we een taartje gemaakt. Na het ontbijt zijn we naar de kerk gegaan, een baptistische gemeente. Het is wel echt even anders dan dat wij, een NGK, gewend zijn. Toch was het geen beroerde dienst, hoewel ik niet echt goed de preek heb onthouden. Maar dat zal vast te maken hebben met het aantal uren slaap en de activiteiten van het weekend. Om twaalf uur waren we terug van de dienst en toen hebben we er maar een grote maaltijd van gemaakt. Cake, brood, koffie, melk, vla, soep, koekjes enz. Alles wat er over was dus eigenlijk. Tot twee uur hebben we toen alles opgeruimd en ingepakt. Alle spullen hebben we weer verzameld, de vaat gedaan, de vloer geveegd, alles weer netjes achtergelaten dus. Om twee uur stapten we in de auto en om drie uur ongeveer belde ik weer thuis aan.

 

Zelf vond ik het een erg leuk weekend. Het mountainbiken was echt gaaf, al ben ik niet zo van avontuur en buitensporten. We zijn niet echt veel over bospaden geweest, veelal over verharde paden of harde zandwegen, goed te rijden dus. De sfeer was erg goed en je kon merken dat iedereen ontspannen was. De gesprekken die gevoerd zijn vond ik persoonlijk ook goed. Het boek De uitnodiging ga ik zelf misschien ook nog wel lezen. Het lijkt me een erg mooi boek, maar wel lang met ook wat minder interessante stukken hoorde ik. Maar het is het proberen waard wat ik er over gehoord heb het weekend. Kortom, een geslaagd weekend!

Ik loop een paar dagen achter met bloggen, maar dat komt omdat ik dit weekend weg ben geweest met de kerk. We zijn van vrijdagavond tot zondagmiddag op een Landal park geweest in Holten (Overijssel). Hier zal ik van de week een logje over schrijven. Om een chronologische volgorde aan te houden, vertel ik eerst over donderdag.

    Donderdagavond was het namelijk weer tijd voor een herhalingsles van de EHBO. Dit keer zouden we het hebben over wandelletsels. In de cursus is hier niet zo veel aandacht aan besteed, maar het is dan ook geen onderdeel van het examen om het EHBO diploma te behalen. Van een van de leden was er echter een verzoek gekomen om hier een avond aan te besteden. Zodoende hadden we het dus over wandelletsels deze avond. Er waren een aantal brandcards geregeld die op schragen waren neergezet. In groepjes van vijf zijn we aan de slag gegaan. Eerst krijgen we een korte instructie en uitleg van de theorie. Daarna moesten we zelf gaan plakken. Voordat je een vierdaagse gaat lopen, is het raadzaam, met name bij grote afstanden, om je voeten een paar dagen van te voren in te smeren met kampferspiritus. Nadeel is wel dat het verschrikkelijk stinkt. De kampferspiritus moet er voor zorgen dat je voeten wat zachter worden als je veel eelt hebt. Eelt zorgt namelijk voor blaren. Als je dan toch een blaar hebt, moet deze worden doorgeprikt om het vocht eruit te laten lopen. Uiteraard moet je hier goed opletten dat je het goed ontsmet met bijvoorbeeld betadine. Als de blaar leeg is, ga je het deel van de voet beplakken. Als je een blaar op de hak hebt, zorg je dat je een stukje boven de schoen begint met plakken. Het plakken gebeurt met leukoplast pleister, de breedte is afhankelijk van de schoenmaat. Je moet stroken dakpansgewijs gaan plakken tot halverwege de voet. Onderweg moet je op een paar dingen letten die blaren kunnen veroorzaken; plooitjes en vorm van de voet bijvoorbeeld. Ook een blaar op een teen kan je intapen met leukoplast. Leukoplast gebruik je echter alleen als de wandelaar nog verder moet. Als het de laatste dag is kan je een gaasje op doen. Over de leukoplast moet je trouwens ook nog wat talkpoeder wrijven vooral op de randen van de pleister. Het is nog best een precies werkje, maar niet heel erg ingewikkeld verder. Al zal het mijn baan niet wezen denk ik zo. Er zijn er van onze vereniging ook die dit doen bij de Nijmeegse vierdaagse. Bij de avondvierdaagse in mijn dorp, staan we ook, maar daar worden voeten niet echt zo erg ingetaped als wij nu geleerd hebben. Daarvoor ontbreekt het ons aan de middelen en mogelijkheden tijdens de plaatselijke vierdaagse. Een voet volledig intapen kost je ook wel een uur, wil je het echt goed doen.

    Het was leuk om hier eens iets over te leren, het is toch ook een onderdeel van eerste hulp dat handig kan zijn om iets over te weten. Wie weet gebruik ik het nog eens.

The man whispered, 'God, speak to me' and a meadowlark sang.

But, the man did not hear.

 

So the man yelled, 'God, speak to me' and the thunder rolled across the sky.

But, the man did not listen.

 

The man looked around and said, 'God let me see you.' And a star shined brightly.

But, the man did not see.

 

And, the man shouted, 'God show me a miracle.' And, a life was born.

But, the man did not notice.

 

So, the man cried out in despair, 'Touch me God, and let me know you are here.'

Whereupon, God reached down and touched the man.

But, the man brushed the butterfly away and walked on.

 

I found this to be a great reminder that God is always around us in the little and simple things that we take for granted...even in our electronic age.

 

So I would like to add one more: The man cried, 'God, I need your help!' And a e-mail arrived reaching out with good news and encouragement.

But, the man deleted it and continued crying.

 

Don't miss out on a blessing because it isn't packaged the way that you expect.

Vrijdag hadden we weer een wedstrijd en dit keer mochten we tegen de nummer een. Wederom een moeilijke wedstrijd dus. Aan het begin van de wedstrijd riep de coach mij en zei 'schroom niet om je best doen vandaag, je staat er de hele wedstrijd in'. Dit was vanwege de bezetting. We hadden maar twee speelsters op de bank, een buiten/midden en de ander was een geblesseerde buiten. Een van onze middens was bijna geblesseerd dus moesten de twee 'gezonde' buitens, waaronder ik dus, wel de hele wedstrijd spelen. Gelukkig is het bij die ene geblesseerde gebleven.

 

De eerste set stond ik er dus in en het was een beetje aftasten naar het spel van de tegenstander. Ze speelden erg snel en hun aanval was moeilijk te peilen. Op het laatste moment veranderde ze van richting en dan is het erg lastig om snel en goed te reageren. Voordat we kans hadden de opstelling aan te passen, had ze hem al weer geslagen. Hier verloren we best wat punten op. Gelukkig ging onze serves wel erg lekker en zo konden we af en toe nog wat punten scoren. Omdat we wisten dat het een moeilijke wedstrijd zou worden, ging we eerst voor de vijf punten, dan tien enz. We strandden deze set op 25-10 verlies.

    De tweede set ging het iets beter en gingen we voor minimaal 15 punten. We hebben voor elk punt gevochten en ik had echt het idee dat het een wedstrijd was. Ik begon nu een beetje door te krijgen waar ik moest gaan staan voor de aanval van de tegenpartij. Veel meer naar buiten en naar achteren dan normaal. In de rally had ik het helaas wel vaak te laat door, want dan ben ik zo geconcentreerd dat ik daar te laat aan denk. Het gaat ook ontzettend snel soms dus tijd om na te denken heb je meestal niet echt. Maar, het ging wel beter en dat liet de setstand ook zien. We verloren met 25-16.

    De derde en laatste set ging weer even iets minder. We gingen positief de set in met het streven om nu twintig punten te halen. Het ging ook echt niet verkeerd en we hadden een goed niveau van volleyballen. Zeker vergelijken met sommige andere wedstrijden van ons haha. Als we het niveau van deze set, ook de komende wedstrijden halen, moeten we die best kunnen winnen. Maar dat is maar afwachten, we trekken ons altijd op aan een goed team en gaan ook weer vrij snel mee klungelen met de tegenpartij. Die neiging hebben we ook wel eens. Maar goed, de derde set hebben we ook verloren en nu met 25-13.

 

Zelf vond ik het een lekkere wedstrijd. De sfeer was niet zo als vorige week, maar dat komt omdat we nu geconcentreerd waren zullen we maar zeggen. We hebben verloren van de nummer een, niet onverwacht, maar het was zeker niet onze slechtse wedstrijd van het seizoen. Zowel van de coach als van mijn teamgenoten kreeg ik een compliment voor hoe ik speelde deze wedstrijd. Ik was overal zei hij. Hopelijk werkt dit positief voor andere wedstrijden en speel ik vaker haha. Ik ben er overigens nog maar twee van de vier wedstrijden van dit seizoen. Jammer, maar niks aan te doen. Een keer ben ik op jeugdweekend (nu zaterdag) en de andere keer moet ik werken.

Het is weer een weekend van niks doen geworden. Gisteren heb ik dan de hele dag gewerkt, dus heb ik nog wel wat gedaan. Maar na half vijf was de stekker er toch wel uit. Ik ben nog even naar de sporthal geweest om daar een wedstrijd te tellen van de dames, ze hebben ook nog gewonnen, leuk om te zien. Daarna heb ik mij voor de tv geinstalleerd met een kop soep en een broodje. Later ben ik naar boven gegaan en heb daar de rest van de avond achter de computer gezeten met de muziek hard aan. Ik heb nog bijgekletst met een vriend die ik helaas niet zo vaak spreek en verder heb ik een beetje gerommelt. Er was nog gebak over van donderdag en ook lag er nog een restje pinda's en andere zoutjes die ik maar van kant heb gemaakt. Om tien uur smsde mijn ouders dat ze richting huis kwamen en toen ben ik snel onder de douche gesprongen met de bodyscrub e.d. om er eens lekker lang onder te staan. Vanmorgen werd ik pas om half twaalf wakker. Na een brunch ben ik 's middags nog even wezen wandelen met mijn ouders. Het was heerlijk weer buiten met de zon en het uitzicht vanaf de Kaap toren was wel 45 kilometer hoorde ik iemand zeggen. We konden Utrecht zien, de Prins Willem-Alexander brug en de zendmast bij Lopik. Prachtig dus weer. De rest van de dag heb ik een beetje zitten internetten en vooral niet te snel haha. Ik had nog vanalles willen doen/ moeten doen maarja. Dat moet van de week maar weer. Ik vond toch eigenlijk ook wel dat ik me-time had verdiend:p

 

Owja, nog even dit. Begin dit jaar krijg ik van Melody al een uitnodiging voor de Lente Log-Hop op 21 maart 2010 om 19.00. Ik heb het toen ook al wel op log gezet dacht ik, maar op verzoek herinner ik jullie er toch nog even aan. Heb je zin om mee te doen, meld je dan nog even aan bij Melody. Het komt er op neer dat je elke paar minuten een andere weblog bezoekt, een berichtje achterlaat en weer verder 'hopt'. Een leuke ervaring vind ik zelf steeds weer.

Ok, ik loop gigantisch achter met loggen. Dat komt simpelweg omdat ik vanaf dinsdag elke dag mijn hele agende vol had zo ongeveer. Ik wil toch even wat dingen vertellen dus houd je vast, dit kan wel eens een lange log worden haha.

    Woensdag heeft Nederland gestemd voor de Gemeenteraadverkiezingen, zo ook in mijn gemeente. Omdat er nu met het rode potlood gestemd wordt, moeten de stemmen met de hand worden geteld. Dit is een tijdrovende klus en daarom ben ik ze een handje gaan helpen. Een paar weken terug stond er een oproepje daarvoor in de krant. Ik was er om kwart voor negen, een kwartier voor de stemlokalen zouden sluiten en tegen half twaalf waren we klaar. Het was dus een latertje. Het kost best wat tijd om achthonderdtweeenveertig stemmen te tellen, zowel in aantal als per kandidaat. Halverwege hadden we er een fout in zitten en konden we dus weer een gedeelte opnieuw tellen. Gelukkig hadden we de fout snel gevonden. Zo'n avondje tellen levert mij dertig euro op en is ook niet ongezellig. Dus 9 juni dan maar weer?

    Donderdagavond had ik rijles en het ging lekker. Ik merkte nu voor het eerst dat schakelen en dergelijke echt automatisch begint te gaan. Bij het naderen van een kruising, een zebra, een druk punt enz. schakel ik gemakkelijk terug en speel ik met de koppeling om goed uit te komen, ook het optrekken gaat lekker vlot. Dertig in zijn drie rijden lukte en ook zestig in zijn vijf. Lekker gereden dus. Vrijdagmiddag kon ik onverwachts ook rijden, er was iemand uitgevallen:) We zijn ook vollop de bijzondere verrichtingen aan het oefenen. Keren in drie keer steken, achteruit parkeren op een helling, vooruit in het vak, recht achteruit rijden, hellingproef enz. De hellingproef begin ik ook goed door te krijgen en gaat ook steeds beter in verkeerssituaties, bij het stoplicht of kruising. Ik ga proberen april mijn theorie te doen, dan begin mei de tussentijdse toets en als dat allemaal goed gaat in mei het examen er achteraan. Dat is zo'n beetje de globale planning die we van de week hebben gemaakt. Streven is toch om het papiertje voor de zomer te hebben.

    Vrijdag was ook nog een rare dag. Ik had 's morgens vroeg gelijk een portie stress op mijn bord. Toen ik de bus in stapte, ontdekte ik dat mijn abbonement nog in mijn andere jas zat. Tot overmaat van ramp had ik nog eens onvoldoende strippen op mijn kaart staan. Gelukkig had ik nog wat los geld en dus kon ik toch nog mee. Op het busstation ben ik om een over acht naar de AH gegaan voor een nieuwe strippenkaart en zo kon ik toch nog thuiskomen ook. Eind goed, al goed.

's Avonds had ik een wedstrijd. We hadden een minimale bezetting wat buitenspeelsters betreft en dus mocht ik de hele wedstrijd spelen! Yes. Schroom niet om je best te doen zei de coach. Dus dat heb ik dan maar gedaan. Later hoorde ik dat ik goed had gespeeld en overal in het veld zat. Zowel van de coach als van mijn teamgenoten een compliment. Mijn dag was weer goed:) Over de wedstrijd zal ik later verder schrijven.